Evaluation of Studio Classrooms in Interior Architecture Education from an Ergonomic Perspective: A Comparative Study of State and Foundation Universities
DOI:
https://doi.org/10.5281/zenodo.18818428Anahtar Kelimeler:
İç Mimarlık Eğitimi, Tasarım Stüdyoları, Ergonomik Faktörler, Stüdyo Ergonomisi, Kullanıcı-Mekân EtkileşimiÖzet
Ergonomics is a multidisciplinary field that aims to optimize the relationships among humans, actions, tools, and the built environment by considering physical, cognitive, and sociocultural characteristics. While ergonomic approaches initially focused on production and work environments, they have increasingly become relevant in educational spaces where human interaction, prolonged use, and cognitive performance are central. Within interior architecture education, design studios serve as multifaceted learning environments where production, critique, collaboration, and prolonged spatial engagement coexist. Accordingly, the ergonomic quality of studio classrooms plays a critical role in shaping students’ learning experiences, spatial comfort, and professional development. This article evaluates the ergonomic adequacy of interior architecture studio classrooms through the lens of user-function-space relationships. The research is based on field studies conducted in interior architecture departments at two public and two private universities in Türkiye. Design studios were examined with respect to key ergonomic factors, including furniture and equipment, material use, color, lighting, thermal comfort, acoustics, and technological infrastructure. Data were collected through on-site observation, measured drawings, and photographic documentation, while studio-based activities were analyzed in relation to action-oriented spatial use. The findings were comparatively assessed to identify similarities and differences among institutional examples. The results indicate that none of the examined studio environments meet ergonomic criteria in a fully integrated and comprehensive manner. Nevertheless, each university exhibits relatively strong aspects under specific ergonomic categories. The analysis further demonstrates that spatial size alone does not determine ergonomic performance; studios with larger areas may still offer limited ergonomic comfort when furniture layout, seating conditions, acoustic performance, and technical infrastructure are not addressed holistically. Conversely, more compact studio spaces can provide a more balanced ergonomic experience when design decisions are responsive to usage scenarios and user needs. In conclusion, the findings emphasize the need to approach interior architecture studio design through a holistic ergonomic framework that goes beyond quantitative spatial standards. Design studios should be understood not merely as instructional spaces, but as complex learning environments supporting production, interaction, and critical engagement. In this context, ergonomics emerges as a fundamental design tool for enhancing the spatial quality and educational effectiveness of interior architecture studio environments.
Referanslar
Acarkan, C. (2004). Yeni teknolojilerin endüstriyel tasarım sürecine etkileri [Master’s thesis, Marmara University]. İstanbul.
Adıgüzel, D. (2011). Türkiye’deki iç mimarlık eğitiminde çevresel yaklaşım [Master’s thesis, Kadir Has University]. İstanbul.
Akdağ Yüğrük, N. (2000). Konuşmanın hızının optimal yansışım süresine etkisinin incelenmesi. 5. Ulusal Akustik Kongresi. İstanbul: Takder: 191-196.
Alkan, C. (1998). Eğitim Teknolojisi. Anı Yayıncılık.
Arbay, M. (2015). Günümüz Türkiye’sinde iç mimarlık eğitim programlarının ABD ve Avrupa’daki eğitim programları ile karşılaştırmalı analizi ve bir program önerisi [Master’s thesis, Mimar Sinan Fine Arts University]. İstanbul.
Aslıer, M. (1970). Tatbiki güzel sanatlar yüksekokulu. Türkiyemiz, 1, 29-36.
Aydınlı, S. (1999). Temel tasarım dersinin kurumsal altyapısı gestalt algı kuramı. Yapı Dergisi, 216, 60-65.
Bardak, S. (2007). İç mimarlık eğitiminde bilgisayar destekli tasarımın yeri ve sorunları [Master’s thesis, Mimar Sinan Fine Arts University]. İstanbul.
Bayazıt, N. (2008). “Ergonomi”. Eczacıbaşı sanat ansiklopedisi ‘A-F’. YEM Yayınları. 1, 470.
Çelik, İ. G. (2008). İç mimarlık eğitim programlarının karşılaştırmalı analizine yönelik bir çalışma [Master’s thesis, Karadeniz Technical University]. Trabzon.
Çetin, F. Demet., Gümüş, Bilal ve Özbudak, Y. Berivan (2003). Aydınlatma özelliklerinin ergonomik açıdan değerlendirilmesi. II. Ulusal Aydınlatma Sempozyumu ve Sergisi Bildirileri. Diyarbakır: TMMOB Elektrik Mühendisleri Odası Diyarbakır Şubesi: 1.
Ceylan, A. (2011). İklimlendirme sistemlerinin yapı içi hava niteliği üzerindeki olumsuz etkileri [Master’s thesis, Yıldız Technical University]. İstanbul.
CIE (2014). International Commission on Illumination. https://www.cie.co.at/
Ciravoğlu, A. (2001). Mimari tasarım eğitiminde workshop-stüdyo paralelliği üzerine [Master’s thesis, İstanbul Technical University]. İstanbul.
Demir, Ö. & Acar, M. (1997). Sosyal bilimler sözlüğü. Ankara: Vadi Yayınları.
Demirarslan, D. (2006). İç Mimarlık Öğrencileri İçin İç Mekân Tasarımına Giriş. Kocaeli: Kocaeli Üniversitesi Yayınları.
Demirarslan, D. (2016). İletişim bağlamında mekân tasarımına etki eden unsurların irdelenmesi. (Ed.) Aydın Ziya Örgür, Aytekin İşman. İletişim Çalışmaları 2016. Sakarya: 15-36.
Demirel, Ö. (1993). Eğitim terimleri sözlüğü. Usem Yayınları.
Dikmen, Ç. B. (2011). Mimarlık eğitiminde stüdyo çalışmalarının önemi: Temel eğitim stüdyoları. e-Journal of New World Sciences Academy - Education Sciences, 6(4), 1509-1520.
Dul, J. & Weerdmeester B. (2001). Ergonomics for Beginners a quick reference guide second edition. USA: Taylor & Francis Inc.
Erzen, N. J. (2008). “Renk”. Eczacıbaşı sanat ansiklopedisi ‘O-Z’. İstanbul: YEM Yayınları. 3, 1308-1309.
Fitoz, İ. (2015). Interior design education programs during historical periods. (Ed.) Aytekin İşman. Procedia - Social and Behavioral Sciences vol. 174, International Conference on New Horizons in Education. Paris, France: Elsevier: 4122-4129.
Göler, S. (2009). Biçim, renk, malzeme, doku ve ışığın mekân algısına etkisi [Master’s thesis, Mimar Sinan Fine Arts University]. İstanbul.
Gross, M. D. & Do, E. L. (1997). The design studio approach: Learning design in architecture education. (Ed.) J. Kolodner & M. Guzdial. In Design Education Workshop. Atlanta: Design Machine Group University Of Washington: 1-4.
Gül, Ö. (2016). Türkiye’de iç mimarlık lisans eğitiminde tasarım stüdyosu derslerinin yürütülmesine yönelik geliştirme modeli önerisi [Doctoral dissertation, Doktora Tezi, Mimar Sinan Fine Arts University]. İstanbul.
Gür, N. V. (2015). Nefes alan yapı kabukları. Çatı ve Cephe, 54, 50-55.
Hasol, D. (2002). Ansiklopedik mimarlık sözlüğü. 8. baskı. Yapı Endüstri Merkezi Yayınları.
IEA (2011). International Ergonomics Association. https://iea.cc/
İncir, G. (1986). Ergonomi. Milli Prodüktivite Merkezi Yayınları.
Kaçar, H. T. (1997). İç mimari ve resimde mekân kavramının irdelenmesi ve “De Stijl” grubu içinde etkileşimleri [Master’s thesis, Anadolu University.] Eskişehir.
Kalay, T. (2019). İç mimarlik eğitiminde stüdyo derslikleri ve ergonomi: devlet ve vakif üniversiteleri üzerinden bir inceleme [Master’s thesis, Kocaeli University]. Kocaeli.
Kaptan, B. H. B. (1998). İçmimarlığın oluşum ve örgütlenme süreci. Anadolu Sanat Dergisi, 8, 64-87.
Kaptan, B. H. B. (2001). İç mekânın niteliğini belirleyen öğelerin görsellik kazanmasını sağlayan oluşumlar. Anadolu Sanat Dergisi, 11, 113-130.
Küçükerman, Ö. (1998). Mobilya kavramında yaşanan değişimler ve Sanayi-i Nefise Mektebi; Osmanlı İmparatorluğu’nda mobilya II. Tombak, 23, 3-10.
Kuhn, S. (2001). Learning from the architecture studio: Implications for project-based pedagogy. International Journal of Engineering Education, 17(4,5), 349-352.
Kurt, S. (2009). An analytic study on the traditional studio environments and the use of the constructivist studio in the architectural design education. (Ed.) Hüseyin Uzunboylu, Nadire Çavuş. Procedia - Social and Behavioral Sciences vol. 1, World Conference on Educational Sciences: New Trends and Issues in Educational Sciences. Nicosia, North Cyprus: Elsevier: 401-408.
Mazlum, Ö. (2011). Rengin kültürel çağrışımları. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 31, 125-138.
Nutter, K. A. (2001). Tracing the paths of interior design education [Master’s thesis, University of Cincinnati]. USA.
Özkum, E. (2011). Doğal ve yapay aydınlatmanın insan psikolojisi üzerindeki etkileri [Master’s thesis, Marmara University]. İstanbul.
Özturan, Ö. (2010). Teknolojik gelişmelerin iç mekân biçimlenişine etkisi. Tasarımda Genç Bakışlar Sempozyumu, İstanbul: İstanbul Ticaret Üniversitesi Yayınları: 125-135.
Piotrowski, C. M. (2001). Professional practice for interior designers. USA: John Wiley & Sons, Inc.
Şerefhanoğlu Sözen, M. (2004). Mimari mekân oluşumu ve aydınlatma. Arredamento Mimarlık Kültürü Dergisi, 2004(9), 90-101.
Simon, R. Y. (1983). Pursuit of happiness and lust for power in technological society. Haz./Ed. Carl Mitcham and Robert Mackey. Philosophy and Technology. The Free Press, 171-175.
Sirel, Ş. (2005). Aydınlatma. Y.F.U Yayınları.
Toka, C. (1978). İnsan-araç bağıntısında ergonomik tasarım ilkeleri. İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi. Yayın No: 73.
Toydemir, N. & Tanaçan L. (1997). Malzeme ve teknolojinin tasarımdaki etkileri üzerine düşünceler. Yapı-Endüstrisi Merkezi Yayınları.
Yalçınkaya, B. (2012). Eğitim ortamında başarının gizli etkeni: Ergonomi. e-Journal of New World Sciences Academy - Education Sciences, 7(2), 785-797.
İndir
Yayınlanmış
Nasıl Atıf Yapılır
Sayı
Bölüm
Lisans
Telif Hakkı (c) 2026 International Journal of Social and Humanities Sciences Research (JSHSR)
Bu çalışma Creative Commons Attribution 4.0 International License ile lisanslanmıştır.
